عمر بن خطاب برخاست و عرض كرد « 46 » : از نارضايتى خدا و رسولش به خدا پناه مىبرم . يا رسول اللَّه ما را عفو فرما خدا تو را عفو نمايد و توبهء ما را بپذير خدا توبهء تو را بپذيرد ، ما را بپوشان خدا تو را بپوشاند ، از ما بگذر خدا بر تو درود بفرستد « 47 » . پيامبر صلى اللَّه عليه و آله حيا كرد و خوددارى نمود . اعتراض عمر به پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در مورد زكات عباس ( 1 ) امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : عمر بود در زكات عبّاس ، آن هنگام كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله او را براى جمع آورى زكات فرستاد ، او برگشت و گفت : عباس زكات مالش را پرداخت نمىكند . حضرت غضبناك شد و فرمود : سپاس خدا را كه ما اهل بيت را از شرّ نسبتهاى ناروائى كه به ما مىدهند در امان داشته است . عباس زكات مالش را منع نكرده است بلكه تو به عجله در بارهء او قضاوت كردى . او زكات چند سال را از پيش پرداخت كرده است « 48 » . امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : عمر بعد از آن نزد من آمد و از من خواست كه همراه او براى شفاعت نزد پيامبر صلى اللَّه عليه و آله برويم تا از او راضى شود ، و من هم اين كار را انجام دادم . اعتراض عمر به پيامبر صلى اللَّه عليه و آله در نماز بر جنازهء منافق ( 2 ) و عمر بود در جريان عبد اللَّه بن ابى سلول كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله جلو رفت تا بر جنازهء او نماز بخواند . عمر لباس حضرت را از پشت سر گرفت و به سمت خود كشيد و گفت : « خدا ترا نهى كرده بر او نماز بخوانى و براى تو جايز نيست بر او نماز بخوانى » ! ! پيامبر صلى اللَّه عليه و آله به او فرمود : واى بر تو ، مرا اذيت كردى ! من به احترام پسرش بر او نماز خواندم ، و اميدوارم بخاطر اين نماز من هفتاد نفر از فرزندان پدرش و اهل بيتش مسلمان

--> ( 46 ) در كتاب فضائل عبارت چنين است : در اينجا بود كه دومى ( عمر ) ترسيد كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله نام او را ببرد و او را بين مردم مفتضح كند . لذا برخاست و گفت : . . . . ( 47 ) در كتاب فضائل عبارت چنين است : از ما بگذر خدا ما را فدايت گرداند . در اينجا حضرت حيا كرد و سكوت نمود ، چرا كه از اهل حلم و كرم و عفو بود . و سپس از منبر پائين آمد . ( 48 ) « ب » و « د » : سپس پيامبر صلى اللَّه عليه و آله ، عمر را از فرستادن براى زكات عزل نمود .